Kamperen in de Maasduinen met Jennifer
Van vrijdag 14 op zaterdag 15 Augustus 2020 ben ik met mijn oudste dochter Jennifer een nachtje gaan kamperen op natuurcamping de Cockse Duinen in Afferden. Deze camping wordt beheerd door staatsbosbeheer en ligt midden in Nationaal park De Maasduinen, dit is een natuurgebied van ruim 4500 hectare groot wat zich tussen de Maas en de Duitse grens bevindt.

Na een autorit van ruim een uur kwamen we vrijdagmiddag rond 12:00 aan op de Camping, ik begon meteen met het opzetten van ons koepeltentje.
In verband met de Coronacrisis vond Jennifer het een fijn idee als we een toiletemmer mee zouden nemen, nu is er in een klein koepeltentje niet veel ruimte voor een toiletemmer. Met een tarp en een visparasol heb ik in het bos een soort van bovengrondse Hudo gemaakt, een beetje privacy is voor de jonge dame wel zo prettig. Terwijl ik druk bezig was met het opbouwen van ons kamp, was Jennifer de omgeving af aan het speuren naar diertjes.

Opeens riep ze "papa, kom snel hierheen", waarop ik antwoorde "Wat zie je....." Een hele grote harige rups, ik pak mijn camera wel even.
Inderdaad het was een prachtige rups, enkele foto's geschoten zodat ik hem thuis kon determineren. Het is de rups van het Bont Schaapje, een vlinder die maar weinig wordt waargenomen in De Maasduinen.

Vervolgens was het tijd om een stuk te gaan wandelen om de omgeving te verkennen, maar eerst kreeg Jennifer een uitleg kaartlezen, nadat ze had aangegeven waar ze naartoe wilde lopen hebben we de coordinaten in de GPS ingevoerd. Het werd een stuk "Bushwacking"wat betekend dat je dwars door het bos heen moet lopen, en dat vinden wij juist het leukste.

We kwamen uit bij een omheind gebied waar schapen en Schotse hooglanders het gebied begrazen, dit is goed voor de diversiteit van de Flora en Fauna. Er lagen enkele Schotse hooglanders pal langs het wandelpad, maar Jennifer vond het eng en was bang dat ze werd aangevallen. Ze is er dan ook met een grote boog omheen gelopen. Ik ben ze voorzichtig tot op enkele meters afstand benaderd, zodat ik een aantal mooie foto's van ze kon maken. Je komt ze namelijk niet iedere dag tegen. We kwamen een bewegwijzer van de uitkijktoren tegen, hier wilde Jennifer graag naartoe. We zijn de duinen opgeklommen en zijn vervolgens de uitkijktoren beklommen. De uitkijktoren is ca. 12,5 meter hoog en staat op een duin van 33 meter hoog, in het verleden stond hier een brandtoren. Bovenop de toren kan je vele kilometers ver over de heide, duinen en bossen heen kijken. We waren alweer 1,5 uur aan het wandelen met een temperatuur van tegen de 30 graden, het was dus tijd om even terug te gaan naar de camping om wat te eten en te drinken.

Ik sta toch wel bekend om de "man bijt hond" hamburgers, dus om in stijl te blijven hebben we lekkere hamburgers gegeten. Dit was meteen de vuurdoop voor mijn stanley koelbox, in plaats van vrieselementen had ik hem gevuld met 2 bevroren flesjes water. Ik moet zeggen dit werkt vele malen beter als de vrieselementen, en je kunt ze nadat het ijs is gesmolten gewoon leegdrinken. Het is dus optimaal benutten van de beperkte ruimte. Zaterdagochtend zat er nog steeds ijs in de flesjes water. De Stanley koelbox heeft dus een erg goede isolatiewaarde en dat terwijl het kwik tot bijna 30 graden is gestegen.

Nadat ik de afwas had gedaan was het tijd voor een kop warme chocolademelk, intussen kwam de boswachter langs en verstrekte wat informatie over de Maasduinen. Jennifer had alles goed bestudeerd en had informatie gevonden over de kasteelruine Bleijenbeek, het was tijd om weer op pad te gaan. Onderweg kwamen we de Zwavelzwam tegen, deze eetbare paddestoel word ook wel boskip genoemd en groeit altijd op boomstammen of boomstronken.
Na enkele kilometers zagen we een bordje Poaterskapel met een pijl het bos in, natuurlijk moesten we dit even onderzoeken. Midden in het bos stond de kapel die dateert uit ca. 1886. Vervolgen zijn we naar de ruine van kasteel Bleijenbeek gelopen, het kasteel wat dateert uit de 14e eeuw was in de 2e wereldoorlog een bolwerk van Duitse militairen daarom besloot de RAF in februari 1945 het kasteel te bombarderen. Sindsdien ligt het kasteel er vervallen bij.

Vervolgens zijn we weer terug naar de camping gelopen, na een kopje thee ging de zon al bijna onder, maar Jennifer wilde toch nog even naar de uitkijktoren wandelen. Eenmaal daar duurde het nog een half uur voordat de zon echt onder zou gaan. Ik heb Jennifer geleerd hoe je dit te weten kunt komen, als jij het ook wilt weten lees dan de rubriek
Hoeveel tijd tot zonsondergang. Nadat ik tientallen mooie foto's van de zonsondergang had gemaakt zijn we terug naar de tent gelopen om vervolgens om 22:30 te gaan slapen.

Zaterdag om 04:00 werd ik wakker, ik had met Jennifer afgesproken om haar ook wakker te maken zodat we wild konden gaan spotten. Om 04:30 liepen we al door het bos. We maakte door ons geklets iets teveel lawaai waardoor de kans op het spotten van wild stukken kleiner werd.

Om 04:45 waren we in de buurt van de uitkijktoren, toen Jennifer met haar lamp ineens een Schotse hooglander o+ een meter of 10 afstand bovenop de duinen zag liggen. Bij haar zat de schrik er goed in, waar wij liepen was het door het ontbreken van verkeer, lampen en huizen ook echt pikke donker. Vervolgens zijn we op de uitkijktoren geklommen om te wachten tot zonsopkomst, ook hier hebben we vele prachtige foto's gemaakt. Intussen genoten we van het geluid van de vele vogels die er in het gebied leven. Om 06:30 waren we terug bij de tent en hebben we alles ingepakt om vervolgens weer huiswaarts te keren.
 
(c) 2020 by woodcraftsurvival.com