Met Katie kamperen in het Leenderbos
2 jaar geleden ben ik met mijn oudste dochter Jennifer gaan kamperen in het Leenderbos, Katie die 2 jaar jonger is vraagt sinds die tijd of ze ook een keer alléén met papa mee mag om te kamperen. Op zaterdag heb ik een plaatsje op camping het Leenderbos besproken voor maandag 22 op dinsdag 23 juli 2019. Sinds zaterdag was Katie dan ook extreem hyper.

Het Leenderbos is een camping van staatsbosbeheer en staat midden in het bos, de kampeerplaatsen zijn ruim en langs de randen van elk plaatsje staan bomen en struiken. Hierdoor heb je enigzins het gevoel helemaal vrij in het bos te kamperen.

Maandagochtend toen Katie opstond was het eerste wat ze aan me vroeg of we al naar het Leenderbos gingen, ik vertelde dat we pas om 11:30 van huis zouden vertrekken, omdat je pas vanaf 12:00 uur kan inchecken. Om 11:35 is het zover, we rijden naar het Leenderbos exact op 12:00 arriveren op het Leenderbos, eerst ichecken en vervolgens de tent opzetten. Omdat het erg warm is heb ik een tarp meegenomen zodat we toch flink wat extra schaduw hebben.

Om 13:00 zijn we volledig geinstalleerd en ben ik er dus achtergekomen dat ik mijn slaapzak ben vergeten,dit is een beetje slordig van mijzelf. Maar op het laatste moment heb ik nog van tas gewisseld en de slaapzak zit nog in mijn andere tas. Hoewel het maar 25 minuten rijden naar huis is ben ik zeker niet van plan om mijn slaapzak thuis op te halen.
Ik zie later wel hoe ik dit oplos. Vervolgens gaan Katie en ik allebei gepakt met een dagrugzak een stuk wandelen, in de komende 1,5 uur komen we groene boomkikkers in een bijna opgedroogd vennetje tegen. Eenmaal terug op de vcamping leg ik Katie de basisbeginselen van het veilig gebruik van een mes uit, als survivalist vindt ik het belangrijk dat mijn kinderen veilig met een mes om kunnen gaan. Katie snijdt verschillende haringen van takjes die ze in het bos heeft gevonden.

Om 15:45 is het tijd om ons avondeten te bereiden, broodje hamburger met majo en curry. Koken doe ik het liefst op een houtsvuur echter is het met de droogte niet toegestaan om op een houtvuur te koken. Daarom heb ik een spiritus brander meegenomen, dit is volgens de moderne kampeerders ook al behoorlijk primitief. Voor het koken op een spiritus brander moet je geen haast hebben, maar het maakt nauwelijks geluid. Dit is waarschijnlijk de reden dat het Zweedse leger nog heel lang gebruik heeft gemaakt van spiritusbranders. Ook de bakboter ben ik vergeten.... Ach ja, dan de hamburgers maar een beetje bruin aanbakken en vervolgens gaarkoken door wat water in het pannetje te doen.

Na het eten gaat Katie nog even in de klimboom spelen, toch mooi om te zien hoe avontuurlijk de kinderen van die leeftijd zijn. Om 18:00 gaan Katie en ik nog een flink stuk wandelen. Mijn 15 jaar oude stafkaart klopt nog vrij aardig. Katie heeft een paardenspoor gevonden en wil deze graag volgen.

Om 19:30 zijn we terug op de camping en gaan we lekker chips eten want dat heeft Katie wel verdiend na al die uren wandelen in de hitte van 27 graden, ik zet nog een kopje thee. Om 21:00 wil Katie nog graag een stukje wandelen om kikkers te spotten. Tijdens onze wandeling komen we twee reeën tegen. Door onze enthousiasme lopen we iets te lang door en missen we een afslag. Katie die door de warmte van de dag en het vele lopen al aardig vermoeid is geraakt ziet het even niet meer zitten, en is bang dat we verdwaald zijn. Ik stel haar gerust dat we niet verdwaald zijn maar dat we iets te ver door zijn gelopen. Mijn tas met kaart en kompas heb ik op de camping laten liggen, ik zet de navigatie op mijn mobiel aan, echter heeft deze geen bereik. Omdat ik de kaart van te voren heb bestudeerd weet ik dat we naar het Noorden moeten lopen, de zon gaat bijna onder en staat in het Westen. Dus met behulp van de zon lopen we toch in de goede richting. Inmiddels is het al 22:00 uur en bijna donker, herkennen van de bospaadjes waar we overdag hebben gelopen valt niet mee. Omdat Katie zo moe is dat ze bijna niet meer kan wil ik haar niet onnodig om laten lopen en daarom zet ik nogmaals de navigatie aan. We zijn nu nog maar 500 meter verwijderd van de camping, en we lopen in de goede richting, we herkennen stukjes bos waar we overdag langs gelopen zijn. Katie is opgelucht en hieruit blijkt wel weer dat het belangrijk is om de kaart vooraf goed te bestuderen en te vertouwen op je kennis en kunde. Want GPS ontvangers en mobiele telefoons hebben niet altijd bereik, en de kennis die je hebt komt niet zonder batterijen te zitten.

Eenmaal op de camping is Katie zo moe dat ze meteen wil gaan slapen, ze heeft vandaag meer als 15km gewandeld. Dat is best knap voor een meisje van 7 jaar oud.
Midden in de nacht wordt ik warm van gestommel in een tent 50 meter verder, al die tijd heb ik zonder slaapzak geslapen. Echter is het inmiddels flink afgekoeld en mijn zomerbloes is te dun om mij gedurende de nacht warm te houden. In mijn survivalvest die ik bij me had heb ik altijd een reddingsdeken zitten, ik pak de reddingsdeken uit en wikkel deze om mij heen. Ik word rond 05:00 wakker van het licht, ik vraag aan Katie of ze mee wil om wilde zwijnen of reeën te spotten, ze knikt nee ik wil nog heel graag slapen want ik ben nog erg moe van het wandelen. Ik blijf nog een uurtje in mijn bed liggen om vervolgens om 06:00 op te staan en de kampeerplek op te ruimen.

Katie is een ervaring rijker en ze vond alles leuk behalve de hele lange wandeling van 's avonds.
(c) 2019 by woodcraftsurvival.com